theater

Fere is half vrouw, half vogel. Tenminste, dat doet ze iedereen geloven.
Avond na avond betovert ze het circuspubliek met haar capriolen. Zij weet zelfs de sceptische en rationele journalist Walser in haar netten te strikken: ook hij gaat haast geloven dat haar vleugels echt zijn. Gebiologeerd zal hij Fere en haar circusbende volgen tot in het verre Rusland en met hen stranden in het barre Siberië.

Circusnachten troont ons mee naar een wereld van sensatie en schijn, van succes en eenzaamheid. Het circus is een vrijplaats waar "freaks" schitteren en veilig zijn voor de buitenwereld en de meedogenloze wetten van de normaliteit. In Angela Carters zintuiglijk en extravagant universum is niets wat het lijkt. Halfslachtige wezens nemen ons bij de hand en strooien ons glamour en glitter in de ogen. De waarheid krijgt vleugels, tilt ons tot ongekende hoogten tot de spots plots doven en we als bij omgekeerde toverslag neerkomen op een zacht bed van liefde.

Met Circusnachten laten Peter De Bie, Jo Roets en Bart Van den Eynde zich inspireren door de belangrijkste roman van Angela Carter. Carter (1940-'92) is één van de parels van de Britse literatuur. Haar kortverhalen, romans, theaterstukken en journalistiek werk reflecteren het culturele klimaat van Groot-Britannië en het "vaste land" van de jaren tachtig. Met haar fantasie ging ze compleet tegen de nuchterheid en de ratio van de toenmalige maatschappelijke crisis in. Wie aan Carter denkt, denkt aan ongebreidelde verbeelding en de moed om de logica te ondermijnen. Terecht wordt haar magisch realisme vergeleken met dat van Salman Rushdie en Gabriel Garcia Marquez.

Ze creëert sprookjesachtige, mythische figuren, die zich bewegen op de grens tussen schijn en werkelijkheid. Typisch voor Carter is de manier waarop ze de realiteit binnenhaalt; met een opvallend moedige directheid en zonder gène beschrijft ze de donkere en zelfs lelijke kant van de mensheid.

Circusnachten verscheen voor het eerst in 1984 met als originele titel Nights at the Circus. Circusnachten toert hartje winter als locatievoorstelling in een speciaal ontworpen foortheater. De toeschouwers zijn als voyeurs in de coulissen bevoorrechte getuigen van een betoverend universum.

TEKST Jo Roets en Bart Van den Eynde VORMGEVING Peter De Bie | SPEL Jakob Beks, Lien De Graeve, Jos Geens, Lilian Keersmaekers, Luc Springuel, Justus van Dillen,Jessa Wildemeersch | MUZIEK Rudi Genbrugge | REGIE Jo Roets | KOSTUUMS Mieja Hollevoet en Lieve Meeussen | DRAMATURGIE Michael De Cock, Caroline Fransens | REGIE-ASSISTENTIE Katrien Van Langenhove | LICHT Anton Van Haver | TECHNIEK Patrick Arnauts, Bas Banen, Franky Barbaix, Felix Goossens, Marjolijn Hectors, Rik Helsen, Dieter Lambrechts, Eddy Levens, Pieter Smet, Rik Van Gysegem |
© www.jessa.be
© Laika
© Laika
© Laika
© Laika
© Laika
© Laika
© Laika
© Laika
© Peter Verreth
© Peter Verreth
© Peter Verreth
© Peter Verreth
© Peter Verreth
© Peter Verreth
© René Bolens
© René Bolens
© René Bolens
© René Bolens
© Ren� Bolens
© René Bolens
© René Bolens
© René Bolens
© René Bolens
© René Bolens
© René Bolens
© René Bolens
© René Bolens
© René Bolens
© René Bolens
© René Bolens
© Ren� Bolens
© René Bolens
© René Bolens

Woe 02-01-2008 : knack blog, Thijs De Smet


THEATER: A night at the circus (***) Kan een 21e-eeuws, door multimedia en televisie platgeslagen publiek nog écht verrast, verwonderd en verrukt worden? De vraag én uitdaging voor elke artiest. Het is een van de paradoxen van het theater dat het daarin kan slagen door uitgerekend terug te keren naar de basis: goudeerlijk (circus)spektakel, rond een huifkar misschien, op het dorpsplein bijvoorbeeld. Reculer pour mieux sauter . En inderdaad, de cirkelvormige tent waarin Circusnachten gespeeld wordt, lijkt zich perfect te lenen tot halsbrekende toeren en adembenemende dierennummers. Maar ondanks de circussetting van het verhaal (naar Nights at the Circus , een magisch-realistische roman van Angela Carter uit 1984) en de bijna extatische spektakelsfeer, brengt Circusnachten eerst en vooral theater. Bezwerend en onstuimig theater, dat wel. Suggestieve verbeeldingskracht Hoewel, stuntwerk is er in overvloed. Maar vooral de verbeelding is daarbij aan de macht. Binnen een breed uitwaaierende verhaallijn laten Jo Roets, Bart Van den Eynde en Peter De Bie alle ruimte voor de suggestie. Als Fere (een ontwapenende Jessa Wildemeersch), zich aan een trapezenummer waagt, hoeft de levendige beschrijving van haar circuscollega's daarvan niet onder te doen voor het echte werk. Fere, half vrouw-half vogel, is als ster in het circus van Colonel Kearney (Jakob Beks) ook de spil van de voorstelling. Of haar vleugels echt zijn, weet alleen zijzelf. De sceptische journalist Jack Walser (Justus van Dillen) heeft alles al gezien en beweert wel beter te weten. De jonge knaap versiert een plaatsje als clown binnen de troep en zal als embedded journalist het wel en wee van het circus volgen. Dat is de rode draad, maar vooraleer het verhaal zich uiteindelijk vernauwt tot de liefdesgeschiedenis tussen Fere en Jack, is er plaats voor evenveel zijsprongen als randpersonages. Een stoet bonte figuren treedt in het voetlicht. Aan hun kleurvolle anekdotiek dankt Circusnachten zijn meeslepende verbeeldingskracht die het publiek dromen doet. Maar evengoed delen de artiesten de schaduwzijde van het circus. Zodra de laatste schmink afgewassen is, loert de tristesse. De circuspiste is een gouden kooi en laatste toevluchtsoord voor de 'freaks' en verschoppelingen die daarbuiten niets betekenen. Ook Fere, met haar buitengewone morfologie een leuk speelding van de tsaren en andere groten der aarde, ontsnapt er niet aan. Zelfs de Grote Buffo (Jos Geens) voelt zich als leider der clowns niets meer dan een 'hoer van de vrolijkheid'. Wervelend De breed uitgesponnen uitweidingen van de verschillende circusartiesten nemen de vorm aan van zangnummers, monologen of performances, ondersteund door het eenmansorkest van muzikale duizendpoot Rudi Genbrugge. Ze zitten verweven in een verhaal dat het circus tot in de lege vlaktes van Siberië brengt. Tel daarbij een verhakkelde chronologie en de soms gezochte verhaalsprongen en het lijkt alsof het grillige, rondstuiterende Circusnachten wat té veel wil vertellen.De breed opgezette structuur dreigt soms te bezwijken onder zijn eigen gewicht. De fraaie handleiding bij het stuk die vooraf wordt uitgedeeld, anticipeert daarop. Die stemmige overdaad blijkt allerminst een euvel: trouw aan het opzet, geeft ze deze voorstelling de allure van een wervelende avond circusvertier. Circusnachten is een als maar voortdenderend avonturenverhaal waarin elk van ons zich nog onbeschaamd kan verliezen.
<< | >>